Mijn naam is Marije Smits, ik ben 22 jaar oud en ambassadeur van Emma At Work. Ik studeer Geneeskunde aan de UvA, maar ben vooral topsporter. Hieronder vertel ik wat meer over mezelf en wellicht ziet u ook de overeenkomsten tussen mij en Emma At Work en de reden dat zij mij hebben gevraagd ambassadeur te worden. Ik vind het in ieder geval een eer!
Beperkingen zijn geen grenzen, zegt Loesje. Ik denk dat sporten met een handicap daar een voorbeeld van is. Grenzen verleggen en angsten overwinnen waren de eerste dingen die ik leerde toen ik geconfronteerd werd met kanker en de amputatie van mijn rechter onderbeen, in 1999. Ik heb een knie-exarticulatie. dat wil zeggen dat ik ook mijn eigen knie niet meer heb. Sporten begon voor mij toen ik begin 2001 mee mocht met een skikamp voor ex-kankerpatiëntjes met een amputatie. Ik ontdekte de vrijheid van bewegen. Wat nou handicap? Ik zoefde, op één ski, van die berg!
Mijn prothesemaker Frank Jol vertelde me dat in Hoorn hardgelopen werd met een amputatie. Hoewel ik het doodeng vond, ben ik er toch heengegaan. En hoe beter het ging, hoe leuker ik het begon te vinden. Lange afstand bleek niets voor mij, maar sprinten en verspringen vond ik des te leuker.
|
|
Sport werd topsport. Ik ben fanatiek en wilde vanaf het begin beter zijn dan de rest. In 2004 deed ik mee aan mijn eerste Paralympische Spelen, in Athene. Een onvergetelijke ervaring. Op het onderdeel verspringen werd ik achtste. Niet de beste van allemaal en dus een teleurstelling. Maar ik had nog veel te leren. In 2008 plaatste ik me voor Beijing. In de vier jaar die ertussen lagen was ik begonnen met een studie Geneeskunde en had de professionalisering van de sport een vlucht genomen. Limieten waren scherper, er was meer media aandacht en de tribunes van het Birdsnest zaten vol (ik werd aangemoedigd door 90.000 Chinezen!). Ook hier bleek ik niet de beste: 5e op de 100m, 6e op verspringen. Maar de kick van een Paralympische Spelen is enorm. Het is zo gaaf, nergens mee te vergelijken. En dus besloot ik de komende jaren alles op de sport te richten. Minder studeren (hoewel mijn ambitie om arts te worden nog fier overeind staat!) en meer trainen. Samen met trainer Arno Mul heb ik een ambitieus maar haalbaar pad uitgestippeld richting de volgende Spelen in Londen. Ik ben ervan overtuigd dat ik daar in 2012 mee kan doen om de medailles. Ik ben 200% gemotiveerd!
Zonder de sport was ik niet geworden wie ik ben. Iemand vroeg mij laatst: word je niet moe van elke keer uitleggen hoe je je been bent verloren, word je niet moe van die vragen? Nee, ik wil iedereen graag uitleggen wat ik heb geleerd van mijn amputatie. Ik heb geleerd dat alles kan. Wat je ook doet: sport, school, werk. Je hebt invloed op je eigen leven. Ik ben niet meer of specialer dan mijn valide trainingsmaatjes, ik hou net als zij gewoon van sport. Ik werk hard om mijn dromen uit te laten komen en ben mijn grenzen nog niet tegen gekomen. |
|
