Ik en Emma at Work
Mijn naam is Ruben van den Boer. Ik ben 21 jaar oud en studeer nu voor mijn studie een half jaar in Manchester. Hiervoor werkte ik via Emma at Work bij speelgoedfabrikant Mattel.
In 1996 werd ik als zevenjarig jochie slachtoffer van een kwaadaardige hersentumor. Na een chemokuur, een elf uur durende operatie en radiotherapie is deze gelukkig geheel uit mij hoofd verdwenen. De tumor zat in de achterste hersenen. Daarom is mijn motoriek en zicht aanzienlijk achteruit gegaan, maar is mijn denk- en concentratievermogen onbeschadigd gebleven. Mede dankzij dit 'geluk' zit ik nu in het tweede jaar van de studie Bedrijfswetenschappen aan de VU in Amsterdam. Ik kan dan ook niet beweren dat ik zonder Emma at Work nooit aan werk zou zijn gekomen.
Wat ik wel kan zeggen is wat Emma at Work zo speciaal maakt voor mij, en voor vele andere jongeren met een chronische ziekte: Zij begrijpen je. Dit klinkt misschien cliché, maar het is zo. Hoe graag 'buitenstaanders' je ook willen begrijpen, vaak mondt het uit in onbegrip en medelijden. Een voorbeeld: Emma at Work begrijpt je direct als je zegt dat je motorische stoornissen hebt, terwijl een ander uitzendbureau (of ' buitenstaander' ) vaak zal schrikken en je (onbedoeld) gaat behandelen als een zielig kindje. Natuurlijk reageert niet iedereen zo, maar ik denk dat menig chronisch zieke dit scenario herkent.
Begrip is altijd lekker, maar in dit geval is het essentieel. Een uitzendbureau dat haar klanten begrijpt, ziet zijn/haar sterke en zwakke punten eerder en beter. En kan hierdoor sneller en efficiënter een gepaste baan vinden (ja, je studeert Bedrijfswetenschappen of niet hè ;-) ). Dit heb ik geweten ook: Nog geen twee weken na mijn afspraak bij Emma at Work mocht ik op gesprek komen bij Mattel, mijn huidige werkgever.
Het begrip dat Emma at Work heeft boven andere uitzendbureaus/ werkgevers maakt haar van groot belang, zo niet onmisbaar, voor veel chronisch zieke jongeren.
Terug |
